Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłem, było odbicie zachodzącego słońca w oknie mojego mieszkania, rzucające na szybę ciepłe smugi w odcieniach pomarańczu i różu.
To był jeden z tych wyczerpujących dni, kiedy miasto wysysało ze mnie całą energię. Laptop stał otwarty na blacie, a niedokończony e-mail wpatrywał się we mnie niczym przypomnienie, któremu nie miałem siły stawić czoła. Stałem przy oknie z telefonem przy uchu, obserwując, jak linia horyzontu ostro rysuje się na tle słabnącego światła.
Wtedy, w tej spokojnej chwili, odezwał się ostatni głos, jaki chciałam usłyszeć — ostry, niemal zadowolony.
„Masz zakaz wstępu do rodzinnego domu na plaży. Na zawsze.”
Słowa Victorii przelatywały przez kolejkę niczym bicz.
Zacisnąłem mocniej dłoń. „Co?”
„Zmieniłam zamki” – kontynuowała, delektując się każdą sekundą. „Nawet nie myśl o przychodzeniu tutaj. Oto, co dostaniesz za zepsucie Lily imprezy z okazji ukończenia szkoły”.
Wpatrywałam się w swoje odbicie — potargane włosy związane, za duży sweter zsuwający się z ramienia, cienie pod oczami od zbyt wielu nieprzespanych nocy.
„Ta impreza” – powiedziałem powoli – „ta, na którą mnie nawet nie zaprosiłeś?”
Ona prychnęła.
„Ten, w którym powiedziałeś wszystkim, że jestem zbyt zajęty, żeby przyjść?” – dodałem, starając się zachować spokój, tak jak nauczyłem się to robić dawno temu. Okazywanie emocji tylko ją podsycało.
Victoria zaśmiała się – chropawym, przenikliwym śmiechem. „Przestań zachowywać się jak ofiara, Alexandro. Wszyscy wiedzą, że zazdrościsz Lily. A teraz już nigdy nie postawisz stopy w tym domku na plaży”.
Zazdrosna. Znów to słowo. Używała go od lat – nie dlatego, że było prawdą, ale dlatego, że było wygodne.
Na chwilę odbicie w szybie rozmyło się w pamięci – weranda okalająca dom, obtłuczone białe balustrady, ocean ciągnący się bez końca. Dom na plaży.
Śmiech mojej matki rozbrzmiewał w mojej głowie, niósł się słone powietrze.
Zamrugałam, wracając do teraźniejszości.
„Nie możesz mi zabronić wstępu do tego domu” – powiedziałem cicho.
„Och, tak” – odpowiedziała pewnie. „Twój ojciec przepisał mi to w zeszłym miesiącu. Teraz jest moje – i nie chcę, żebyś się do niego zbliżała. Jesteś jak twoja matka, zawsze masz pretensje”.
Ta zniewaga już mnie nie bolała. Była przewidywalna.
Lekki uśmiech zagościł na moich ustach. „Dzięki, że opowiedziałeś mi o zamkach” – powiedziałem.
Zatrzymała się, zdezorientowana. „Co to…”
Zakończyłem rozmowę zanim ona zdążyła dokończyć.
